بدون دیدگاه

با روش‌های کاهش درد دارویــــــی در زایمان آشنا شوید

درد زایمان یکی از جدی‌ترین دردهایی است که بشر تجربه کرده است. اگر چه مطالعه و تلاش برای تخفیف درد زایمانی از دوران مصر باستان مورد توجه بوده است، برخی عقاید و ادیان به بهانه‌ی دخالت در مشیت خداوندی مانع و مخالف پیشرفت این علم بوده‌اند. توانایی امروز ما در کنترل کاهش دردهای زایمانی مرهون مطالعات بسیار و زحمات پزشکانی که «درد نکشیدن را حق بیمار» می‌دانند.

روش‌های کاهش درد زایمانی به دو گروه اصلی قابل تقسیم‌بندی هستند:
1- روش‌های غیردارویی
2- روش‌های دارویی

روش‌های غیردارویی
عبارتند از اقداماتی که عمدتاً روی آماده‌سازی فیزیکی بدن برای روند زایمان و نیز آموزش ذهن برای پذیرش و تحمل درد زایمان تاکید و تمرکز دارند. مثل تمرکز، موزیک، طب فشاری، طب‌سوزنی، ماساژ، تحریک الکتریکی (TENS)، تمرینات ورزشی مثل آکواژیمناستیک، زایمان در آب و غیره. ‌

روش‌های دارویی
به سه گروه قابل تقسیم می‌باشند:

1- استنشاقی: گاز انتونوکس ترکیبی است از گاز نایتروس اکساید N2O (گاز خنده) و اکسیژن، این گاز از طریق یک ماسک پلاستیکی (که توسط شیلنگی به کپسول مربوطه وصل است) در اختیار مادر گذاشته می‌شود و مادر در شروع هر انقباض از درون ماسک مذکور عمیق و آهسته تنفس می‌کند و گاز انتونوکس از طریق ریه‌ها جذب و باعث کاهش درد می‌شود. لازم است مادر فقط در زمان انقباض از ماسک استفاده کند و بعد از قطع درد، ماسک را کنار گذاشته و در هوای اتاق تنفس کند.

2- داروهای تزریقی وریدی: داروهای مسکن هستند که حین دردهای زایمانی به تدریج درون سیاهرگ مادر تزریق شده و باعث کاهش درد وی می‌شوند. استفاده از این داروها آسان است ولی به علت احتمال عوارض جانبی برای مادر و بخصوص جنین کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرد.

3- بی‌دردی موضعی: در این روش که بسیاری از مادران به عنوان روش اپیدورال با آن کمابیش آشنایی دارند با استفاده از تزریق یک ماده بی‌حس‌کننده موضعی در مجاورت کانال نخاعی از انتقال پالس یا پیام عصبی مربوط به درد به سمت مغز جلوگیری می‌شود. در نتیجه در عین پیشرفت زایمان دردهای ایجاد شده در منطقه لگن به سمت مغز هدایت نشده و بالطبع مادر درد شدید زایمان را احساس نخواهد کرد.

یک سیکل درد عبارت است از:
یک تحریک دردناک از طریق اعصاب که بصورت پیام یا پالس درد به مغز هدایت شده و مغز، آن را تحلیل و درد احساس می‌شود. در این روش، یک کاتتر (لوله نازک) پلاستیکی به قطر حدود یک میلی‌متر در فضای اپیدورال (اطراف کانال نخاعی) تعبیه شده و داروی بی‌حس‌کننده موضعی توسط پمپ‌های تزریق دیجیتال، تزریق می‌شود. از آنجایی که تمامی اعصاب از طریق بزرگراهی به نام نخاع به سمت مغز می‌روند، تزریق داروی بی‌حس‌کننده مانع عبور پیام‌های درد از طریق نخاع به سمت مغز می‌شود. تزریق این ترکیب دارویی مسکن و بی‌حس‌کننده از طریق پمپ‌های دقیق و حساس باعث می‌شود که میزان دارو با سرعت مناسب به محل تزریق شود و چون کاتتر (لوله) اپیدورال در کانال مربوطه ثابت می‌شود. تزریق ماده بی‌حسی از لحاظ زمان محدودیت ندارد.
در این روش، تلاش تیم بی‌دردی، کاهش درد زایمان است و نه حذف کامل آن. لذا با استفاده از محاسبات دقیق غلظت و سرعت تزریق داروها، شرایطی ایجاد می‌شود که مادر درد شدیدی را احساس نکند، لیکن انقباضات رحم را درک نماید.
در صورتی که مادر انتظار داشته باشد هیچ حسی از دردها و انقباضات زایمانی نداشته باشد، تزریق بیش‌ از نیاز داروهای بی‌حسی می‌تواند باعث تضعیف عضلات شکم و لگن شده و عدم همکاری مادر در مراحل پایانی منجر به طولانی شدن زمان زایمان می‌شود.
پزشکان هیچ ابزاری برای ارزیابی میزان واقعی درد بیمار ندارند.
در نتیجه چنانچه مادر اطلاعات اشتباه از میزان حس درد به تیم پزشکی بدهد، احتمال تزریق دارو به میزان بیش از لزوم وجود دارد.
بنابراین بهترین شاخص برای تنظیم میزان داروی بی‌حسی، پاسخ‌های هوشمندانه و درک مادر از روند زایمان طبیعی است.

You might also like
بارداری, بدن, سلامتی

More Similar Posts

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
برای ادامه، شما باید با قوانین موافقت کنید

فهرست