بدون دیدگاه

تقدیر یا تقصیر، کدام از آن ماست؟

گاهی با مسائلی در زندگی مواجه می شویم که نمی دانیم تقدیرمان بوده یا تقصیرمان، به رویاهایی فکر می کنیم که گذشت و آرزوهایی که توهم شد .شاید در آن لحظه فکر کنیم که بخت و اقبال به ما پشت کرده است یا آدم بد شانسی هستیم، گاهی هم همه ی اشتباهات زندگی را رو روی هم می ریزیم و آن غولی می سازیم به نام تقدیر و با عبارت هایی مانند: به مصلحت نبوده، قسمت و روزی نبوده یا خواست خدا نبوده و … برای انجام ندادن خیلی از مسئولیت ها ، عذر و بهانه می آوریم و گناه را به گردن بخت و اقبال می اندازیم یا وقتی برای انجام دادن خیلی از امور مهم زندگی و تصمیم گیری ها ، تصور می کنیم که با توکل به خدا ، کافیست تا به هر آنچه می خواهیم برسیم و وقتی به نتیجه مطلوب نمی رسیم ، فکر می کنیم خدا به ما توجه
نمی کند، صدایمان را نمی شنود و ما را فراموش کرده است و این گونه خودمان را مقهور و افسرده می کنیم و زندگی روز به روز برایمان سخت تر می شود. بهتر است بپذیریم که توکل ، وا گذاشتن کارها با خدا نیست. توکل یعنی انسان در مسیر رسیدن به اهدافش قدم بگذارد و با اعتماد به خدا، کار خویش را انجام دهد.
انسان محکوم عقل و اراده خود می باشد و با قدرت انتخاب و اختیاری که دارد و همچنین با اعمال و رفتار خود، سرنوشت خویش را تعیین می کند .
اقبال و بخت و شانس و طالع و پیروزی و شکست ، همگی به نوع نگاه ما به زندگی و اعمال و رفتار ما بازمی گردد .باید عمیق تر فکر کرد ،شاید راهی که رفته ایم اشتباه بوده است، کمی به خود باز گردیم و اشتباهاتمان را بپذیریم و خودمان را مسئول آینده خود بدانیم.پذیرش اشتباهات یک گام بلند در مسیر توسعه شخصیت ماست و هر چه زودتر به آن برسیم ، زندگی بهتری خواهیم داشت.
جامعه شناسان معتقدند، افرادی که باوری عمیق نسبت به شانس واقبال دارند، احساسی به زندگی نگاه می کنند، آستانه تحمل پایین در مشکلات دارند و یا اعتماد به نفس کافی ندارند.این افراد شانس و طالع را مقدم می دانند و عقل و خرد خداداد را دوم قرار می دهند و در
ناکامی ها همیشه با سرنوشت خود درگیری دارند، قسمت و تقدیر و اراده ای برتر از انسان را دلیل کام یابی و ناکامی های خود می دانند و آنان خود را از تمام تنبلی ها و تقصیر ها تبرئه کرده و بخت بد یا نبودن شانس را علت اصلی همه چیز
می دانند.
خداوند در قرآن کریم می فرماید: «آدمی را حاصلی جز نتیجه تلاش و عملش نیست .» پس خدایا به من آرامشی ده تا بپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم، دلیری ده تا تغییر دهم آنچه را که می توانم تغییر دهم، بینشی ده تا تفاوت آن دو را بدانم و فهمی ده تا متوقع نباشم که دنیا و مردم آن مطابق میل من رفتار کنند.(دکتر علی شریعتی)

You might also like
فرهنگ

More Similar Posts

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
برای ادامه، شما باید با قوانین موافقت کنید

فهرست